Kariyer Planlaması Nasıl Olmalıdır Yada Olmamalıdır?
Şimdi siz diyeceksiniz. Kardeş sen bilir kişi misin? Asla değilim. Katiyen değilim. Bu konuda kendim de çok yaralı olduğumdan dolayı bu konuya değinmek istedim. Kendi fikirlerimi yazmak istedim.. Hepimiz küçükken öğretmen olacağım, doktor olacağım, cumhurbaşkanı olacağım demişizdir. Maksat anneyi babayı sevindirmek olsun. Olacağından değil de işte. İşte ben bunların hiç birini demeyip anneme aşçı olacağım anne ben dedim. O zamanlar Gordon Ramsay'in bir programı vardı aşçılık üzerine. Aşçıların üstüne tabak fırlatıyordu. Aha dedim tam bana göre iş? Ergenlik kötü bir şey. Daha sonra lisede Etiler Turizm Meslek Lisesini yazmaya karar verdim. Aslında burayı yazmamın iki sebebi vardı. Biri, ve en büyük sebep olan ben küçükken orada oturmamız, oranın bana babamı hatırlatmasıydı. Huzur bulurum diye düşündüm. Buldum da. İkinci sebepte burada aşçılık eğitimi veriliyordu. Aslında bu liseyi seçerek dünyanın en muhteşem kararını vermişim. Çünkü ahiretlik dostlarımı burada buldum onlara burdan selam olsun.. Mutfak derslerinde sürekli benim bulaşıklarımı yıkadıkları için benim yüzümden dersten atıldıkları için ve beraber disipline gittiğimiz için çok minnettarım. Sonra karar değiştirdim. Organizatör olmak istiyorum dedim, ve kesinlikle tahmin edeceğiniz bir şekilde ben kendi cafemi açıcam dedim. Aslında dedim diyorum ama şuan hala diyorum. Şuan her şey olmak istiyorum. 19 yaşına geldim ve hala ne meslek yapacağıma karar veremedim. Şuan 2 yıllık turizm otelcilik okuyorum. Sanırım bu meslek üzerinden gitmeyeceğim.. Bilmiyorum. Yani bence kariyer planlaması kişinin kararlılığına bağlı. Hayatta ne isteyip istemediğine hayallerine bağlı. Kişi ne kadar kararlıysa kariyeri de o yönde etkileniyor. Öncelikle kesin bir karar verip piyasa araştırması yapılmalı. Yani sadece yapacağın mesleği değil, nerede çalışacağın ne yapacağın, ortalama çalışma saatlerin nasıl diye de araştırmak gerekiyor. Bu yüzden eğer benim gibi kararsızsanız hayat size zaten bir yol göstericektir. Yada ben avuntu yapıyorum bilemedim. Ama kararlıysanız gözlerinizden öpüyorum çünkü bu her yiğidin harcı değil. Hepimizin bütün kadınların hayalini kurduğu ve düşlediği yere gelmesini çok istiyorum. Umarım hepimiz hayatın bu koşullarına rağmen başarabiliriz ve ayakta kalabiliriz. Hayallerimizden vazgeçmediğimiz sürece hiç bir kapı kapanmaz diye düşünüyorum. Yeter ki bu hayatta kendimizi manevi değerlerimizi kaybetmeyelim. Bu konuda tek emin olduğum düşünce biz kadınların maddi ve manevi olarak kendimize yetebilmemiz. Kesinlikle her kadın kendi kendinin bankası olmalı. Özgüven özgüven özgüven!
Ben 18 yaşında başladım 26 yaşında ayrıldım çalışma hayatımdan :) Hemde bilfiil çalıştım aynı yerde. İnsan o kadar yıl aynı yerde çalışınca "çalışmak istemiyorum artııkkk" falan diyor sonra evlilik,işsizlik maaşı falan derken (ben anlaşma yaparak ayrıldım bu yüzden işsizlik maaşı aldım) baktım hazıra dağ dayanmıyor , para suyunu çekti deli gibi iş aramalara başladım ilk zamanlar gönülsüz bakıyordum ama sonra gerçekten ben istediğim için baktım. Bir ara 1 ay çalıştım memnun kalmadım işten , sonra evliyim çocuk sahibi olurum diye beni hiçbir firma kabul etmedi , en son 1 ay önce bırakmıştım iş aramayı hatta çalışmamayı bile düşünüyordum ki ta ki burası arayana denk..Yani mesela kirada oturmasam belki yine lüks bir yaşantım olmaz ama en azından eşimin aldığı bize kalırdı kenara rahatlıkla para atabilirdik . Zaten kiralar pahalı,İstanbul'da hayat şartları da zor , tek maaş'la ev geçindirmek çok zor..Ama dediğim gibi kirada oturmasak eşim şimdi aldığı maaştan birazcık daha yüksek alsa o zaman ben çalışmazdım :)
YanıtlaSilKesinlikle öyle. Bende kendimden pek emin olmadığım için kafam sürekli karışıyor. Ne iş yapsam acaba diye. İstanbul da yaşam çok pahalı, hele bir de kiradaysan daha zor hale geliyor. O konuyu bende duymuştum evli olduğun zaman baya bir iş geri tepiyor.. Sizin işinizin imkanları falan çok güzel umarım aynı şekilde memnun kalırsınız :)
YanıtlaSil